Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009
Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009
Κρίση;
Κρίση; ποια κρίση;
Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο έτσι κι εγώ παρακολουθώ όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Δεν σας κρύβω ότι συχνά διασκεδάζω αφάνταστα με όσα ακούω και όσα οι βαθυστόχαστοι αναλυτές των τηλεοπτικών παραθύρων αναλύουν με κάθε σοβαρότητα αναιρώντας ο ένας τον άλλο κι όλοι μαζί τον εαυτό τους. Εκείνο που πραγματικά με διασκεδάζει αφάνταστα είναι όταν αναγκάζονται μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να μεταστρέψουν την άποψή τους για να ταιριάζει στις εκάστοτε εξελίξεις. Αν δεν επηρέαζαν με τις απόψεις τους αυτές τον κόσμο θα ήταν πραγματικά πολύ διασκεδαστικά τα δελτία των ειδήσεων και θα μπορούσαν πραγματικά να αποτελούν μια όαση γέλιου και διασκέδασης.Είναι πραγματικά πολύ αστείο να παρακολουθείς την αγωνία των τηλεοπτικών αστέρων να προκαλέσουν φοβικές εικόνες και να διαμορφώσουν στον καλοκάγαθο νοικοκύρη την αίσθηση ότι ο κόσμος μας είναι στα πρόθυρα της εκάστοτε καταστροφής. Η προσπάθειά τους ξεπερνά τα όρια του γελοίου όταν για να τεκμηριώσουν τις απίστευτες ανοησίες τους καλούν τους κατεξοχήν άσχετους με το θέμα σχολιαστές και ζητούν από εκείνους να συμφωνήσουν με τις κατά καιρούς απόψεις τους. Φυσικά αν τύχει ποτέ να εκφραστεί και κάποια λογική και μη αναμενόμενη άποψη προσπαθούν να την θάψουν ανάμεσα σε άναρθρες κραυγές και την φοβερή τους φράση : «Λυπάμαι αλλά δεν έχουμε άλλο χρόνο… θα επανέρθουμε στο ζήτημα μια άλλη φορά…».Δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο, δεν μου αρέσει και σε καμιά περίπτωση δεν θεωρώ ότι η δική μου κρίση διαφέρει από εκείνη που διαθέτει ο μέσος άνθρωπος (όχι εκείνος της γνωστής τηλεοπτικής διαφήμισης). Απλά έχω φτάσει στο σημείο εκείνο που ο καθένας από εμάς λέει «αρκετά, ως εδώ ήταν, δεν πάει άλλο».Ναι δεν πάει άλλο. Πρέπει να σηκωθούμε πια από καρέκλες, πολυθρόνες και καναπέδες. (όπως λέει κι ο καλός μας εκδότης). Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν πια πολλοί άνθρωποι ικανοί να παίξουν για πολύ καιρό ακόμα το ρόλο του αδιάφορου, του ανθρώπου που νοιάζεται μόνο για την δουλίτσα του, το σπιτάκι του, την ησυχία του. Εκείνου που παρακολουθεί τα γεγονότα και λέει τρομαγμένος – απογοητευμένος : «Για δες τι γίνεται…» και μετά παίρνει την φρατζόλα του σαν τον ανθρωπάκο του γνωστού διηγήματος και προχωράει τοίχο, τοίχο εξαφανίζοντας την ύπαρξή του μέσα στις σκιές.Δεν πάει άλλο. Εδώ και χρόνια μας λένε να κάνουμε υπομονή, να περιμένουμε να βγούμε από την κρίση, να δούμε το φώς στην άκρη του τούνελ, να καρτερούμε καλύτερες μέρες. Από τη δεκαετία του 70 ακούω την λέξη υπομονή. Και υπομένω, για να βγούμε από την πετρελαϊκή κρίση, για να πλησιάσει η Ελληνική οικονομία τα δεδομένα της τότε ΕΟΚ, για να καλύψουμε τη ζημιά που προκάλεσε η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, για να μπούμε στην ΟΝΕ, για να κάνουμε του Ολυμπιακούς αγώνες, για να καλύψουμε τις απώλειες από την κρίση του Χρηματιστηρίου, για να καλύψουμε τα τοξικά ομόλογα και τώρα πια για να καλύψουμε τις απώλειες των Χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Νομίζω ότι μεταλλάσσομαι κοιτάζω τον καθρέφτη και βλέπω σ’ αυτόν τον γάιδαρο του Χότζα που σχεδόν έμαθε πια να ζει χωρίς φαγητό.Δεν πάει άλλο. Δεν μπορώ να ακούω άλλο τους τηλεοπτικούς αστέρες των παραθύρων να λένε ότι η κρίση οφείλεται στην κακή διαχείριση του δημόσιου πλούτου. Δεν τους αντέχω πια να γελούν, ή να ψευτοκλαίνε, ανάλογα με την περίσταση, δίνοντας συμβουλές για την έξοδο από την κρίση με την ίδια ευκολία που καθοδηγούσαν πυροσβέστες, σωστικά συνεργεία, αστυνομικούς, δασκάλους και χιλιάδες άλλους ειδικούς στο πως θα κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους. Δεν μπορώ πια να ακούω αυτούς που εισήγαν τα χρηματιστηριακά δελτία στην καθημερινή ενημέρωση να λένε ότι για την χρηματιστηριακή κρίση φταίνε όλοι οι άλλοι, εκτός από εκείνους που τη δημιούργησαν και κέρδισαν δισεκατομμύρια. Δεν μπορώ πια να ακούω ότι οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν, καταγράφουν τις απόψεις των ψηφοφόρων, όταν οι ίδιοι με την ανάλυση τους κατευθύνουν την επόμενη δημοσκόπηση. Δεν μπορώ πια να τους ακούω να κόπτονται για την ανεργία, την ανοργανωσιά του δημοσίου, όταν οι ίδιοι έχουν κάνει τα πάντα για να διαλύσουν οτιδήποτε θα μπορούσε να βελτιώσει την καθημερινότητα του πολίτη. Δεν μπορώ να αντέξω άλλες συμβουλές από τους ανειδίκευτους ειδικούς.Έτσι λοιπόν τώρα μετά από ένα χρόνο που πέρασε με καθημερινά δελτία με επιτηδευμένες κρίσεις πανικού για την άνοδο των τιμών του πετρελαίου, την πίεση για αύξηση των τιμών στα προϊόντα, την επιτηδευμένη εξίσωση δολαρίου Ευρώ στη διάρκεια της κρίσης, ακούω για την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος στην Αμερική, για την οικονομική κρίση των Ευρωπαϊκών οικονομιών και αναρωτιέμαι. Τόσα κέρδη που προέκυψαν από τις διαρκείς αυξήσεις, τόσα χρήματα που απαιτήθηκαν από τους απλούς πολίτες σε όλο τον κόσμο για να διατηρήσουν σε μια φυσική ισορροπία τις τιμές που κατέληξαν; Εξαϋλώθηκαν; Επενδύθηκαν σε κάποιες άλλες αγορές; Βρίσκονται σε κάποιες θυρίδες σε τράπεζες της Ελβετίας ή των νησιών Κέιμαν; Αναρωτιέμαι ποιος μάζεψε τα λεφτά από την αγορά; Απορώ τι θα τα κάνουν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια που μάζεψαν από τις τσέπες μας;Ακούω λοιπόν για την νέα κρίση και δεν αντέχω παρά να χαμογελώ με τον νέο φόβο μας. Παρατηρώ την αγωνία που επιτηδευμένα βγάζουν στα τηλεπαράθυρα οι παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων και πικροχαμογελώ. Κρίση; Ποια κρίση; (Ha this …. Last year έλεγε πονηρά μια διαφήμιση πριν από κάποια χρόνια…). Τριάντα τόσα χρόνια ακούω την περίφημη αυτή λέξη. Τριάντα τόσα χρόνια ακούω για κρίση και ξέρω ότι εγώ θα την πληρώσω και πάλι… Αν τώρα για μια φορά πληρώσουν και ορισμένοι άλλοι δεν με πειράζει…Μανόλης Ορφανουδάκης
Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο έτσι κι εγώ παρακολουθώ όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Δεν σας κρύβω ότι συχνά διασκεδάζω αφάνταστα με όσα ακούω και όσα οι βαθυστόχαστοι αναλυτές των τηλεοπτικών παραθύρων αναλύουν με κάθε σοβαρότητα αναιρώντας ο ένας τον άλλο κι όλοι μαζί τον εαυτό τους. Εκείνο που πραγματικά με διασκεδάζει αφάνταστα είναι όταν αναγκάζονται μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να μεταστρέψουν την άποψή τους για να ταιριάζει στις εκάστοτε εξελίξεις. Αν δεν επηρέαζαν με τις απόψεις τους αυτές τον κόσμο θα ήταν πραγματικά πολύ διασκεδαστικά τα δελτία των ειδήσεων και θα μπορούσαν πραγματικά να αποτελούν μια όαση γέλιου και διασκέδασης.Είναι πραγματικά πολύ αστείο να παρακολουθείς την αγωνία των τηλεοπτικών αστέρων να προκαλέσουν φοβικές εικόνες και να διαμορφώσουν στον καλοκάγαθο νοικοκύρη την αίσθηση ότι ο κόσμος μας είναι στα πρόθυρα της εκάστοτε καταστροφής. Η προσπάθειά τους ξεπερνά τα όρια του γελοίου όταν για να τεκμηριώσουν τις απίστευτες ανοησίες τους καλούν τους κατεξοχήν άσχετους με το θέμα σχολιαστές και ζητούν από εκείνους να συμφωνήσουν με τις κατά καιρούς απόψεις τους. Φυσικά αν τύχει ποτέ να εκφραστεί και κάποια λογική και μη αναμενόμενη άποψη προσπαθούν να την θάψουν ανάμεσα σε άναρθρες κραυγές και την φοβερή τους φράση : «Λυπάμαι αλλά δεν έχουμε άλλο χρόνο… θα επανέρθουμε στο ζήτημα μια άλλη φορά…».Δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο, δεν μου αρέσει και σε καμιά περίπτωση δεν θεωρώ ότι η δική μου κρίση διαφέρει από εκείνη που διαθέτει ο μέσος άνθρωπος (όχι εκείνος της γνωστής τηλεοπτικής διαφήμισης). Απλά έχω φτάσει στο σημείο εκείνο που ο καθένας από εμάς λέει «αρκετά, ως εδώ ήταν, δεν πάει άλλο».Ναι δεν πάει άλλο. Πρέπει να σηκωθούμε πια από καρέκλες, πολυθρόνες και καναπέδες. (όπως λέει κι ο καλός μας εκδότης). Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν πια πολλοί άνθρωποι ικανοί να παίξουν για πολύ καιρό ακόμα το ρόλο του αδιάφορου, του ανθρώπου που νοιάζεται μόνο για την δουλίτσα του, το σπιτάκι του, την ησυχία του. Εκείνου που παρακολουθεί τα γεγονότα και λέει τρομαγμένος – απογοητευμένος : «Για δες τι γίνεται…» και μετά παίρνει την φρατζόλα του σαν τον ανθρωπάκο του γνωστού διηγήματος και προχωράει τοίχο, τοίχο εξαφανίζοντας την ύπαρξή του μέσα στις σκιές.Δεν πάει άλλο. Εδώ και χρόνια μας λένε να κάνουμε υπομονή, να περιμένουμε να βγούμε από την κρίση, να δούμε το φώς στην άκρη του τούνελ, να καρτερούμε καλύτερες μέρες. Από τη δεκαετία του 70 ακούω την λέξη υπομονή. Και υπομένω, για να βγούμε από την πετρελαϊκή κρίση, για να πλησιάσει η Ελληνική οικονομία τα δεδομένα της τότε ΕΟΚ, για να καλύψουμε τη ζημιά που προκάλεσε η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, για να μπούμε στην ΟΝΕ, για να κάνουμε του Ολυμπιακούς αγώνες, για να καλύψουμε τις απώλειες από την κρίση του Χρηματιστηρίου, για να καλύψουμε τα τοξικά ομόλογα και τώρα πια για να καλύψουμε τις απώλειες των Χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Νομίζω ότι μεταλλάσσομαι κοιτάζω τον καθρέφτη και βλέπω σ’ αυτόν τον γάιδαρο του Χότζα που σχεδόν έμαθε πια να ζει χωρίς φαγητό.Δεν πάει άλλο. Δεν μπορώ να ακούω άλλο τους τηλεοπτικούς αστέρες των παραθύρων να λένε ότι η κρίση οφείλεται στην κακή διαχείριση του δημόσιου πλούτου. Δεν τους αντέχω πια να γελούν, ή να ψευτοκλαίνε, ανάλογα με την περίσταση, δίνοντας συμβουλές για την έξοδο από την κρίση με την ίδια ευκολία που καθοδηγούσαν πυροσβέστες, σωστικά συνεργεία, αστυνομικούς, δασκάλους και χιλιάδες άλλους ειδικούς στο πως θα κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους. Δεν μπορώ πια να ακούω αυτούς που εισήγαν τα χρηματιστηριακά δελτία στην καθημερινή ενημέρωση να λένε ότι για την χρηματιστηριακή κρίση φταίνε όλοι οι άλλοι, εκτός από εκείνους που τη δημιούργησαν και κέρδισαν δισεκατομμύρια. Δεν μπορώ πια να ακούω ότι οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν, καταγράφουν τις απόψεις των ψηφοφόρων, όταν οι ίδιοι με την ανάλυση τους κατευθύνουν την επόμενη δημοσκόπηση. Δεν μπορώ πια να τους ακούω να κόπτονται για την ανεργία, την ανοργανωσιά του δημοσίου, όταν οι ίδιοι έχουν κάνει τα πάντα για να διαλύσουν οτιδήποτε θα μπορούσε να βελτιώσει την καθημερινότητα του πολίτη. Δεν μπορώ να αντέξω άλλες συμβουλές από τους ανειδίκευτους ειδικούς.Έτσι λοιπόν τώρα μετά από ένα χρόνο που πέρασε με καθημερινά δελτία με επιτηδευμένες κρίσεις πανικού για την άνοδο των τιμών του πετρελαίου, την πίεση για αύξηση των τιμών στα προϊόντα, την επιτηδευμένη εξίσωση δολαρίου Ευρώ στη διάρκεια της κρίσης, ακούω για την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος στην Αμερική, για την οικονομική κρίση των Ευρωπαϊκών οικονομιών και αναρωτιέμαι. Τόσα κέρδη που προέκυψαν από τις διαρκείς αυξήσεις, τόσα χρήματα που απαιτήθηκαν από τους απλούς πολίτες σε όλο τον κόσμο για να διατηρήσουν σε μια φυσική ισορροπία τις τιμές που κατέληξαν; Εξαϋλώθηκαν; Επενδύθηκαν σε κάποιες άλλες αγορές; Βρίσκονται σε κάποιες θυρίδες σε τράπεζες της Ελβετίας ή των νησιών Κέιμαν; Αναρωτιέμαι ποιος μάζεψε τα λεφτά από την αγορά; Απορώ τι θα τα κάνουν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια που μάζεψαν από τις τσέπες μας;Ακούω λοιπόν για την νέα κρίση και δεν αντέχω παρά να χαμογελώ με τον νέο φόβο μας. Παρατηρώ την αγωνία που επιτηδευμένα βγάζουν στα τηλεπαράθυρα οι παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων και πικροχαμογελώ. Κρίση; Ποια κρίση; (Ha this …. Last year έλεγε πονηρά μια διαφήμιση πριν από κάποια χρόνια…). Τριάντα τόσα χρόνια ακούω την περίφημη αυτή λέξη. Τριάντα τόσα χρόνια ακούω για κρίση και ξέρω ότι εγώ θα την πληρώσω και πάλι… Αν τώρα για μια φορά πληρώσουν και ορισμένοι άλλοι δεν με πειράζει…Μανόλης Ορφανουδάκης
Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2008
Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2008
Για την Ιστορία στα σχολεία.
Για την Ιστορία και την απαράδεκτη αντιμετώπισή της στα σχολεία.
Τον τελευταίο καιρό επανέρχεται με ιδιαίτερη οξύτητα το ζήτημα της διδασκαλίας του μαθήματος της Ιστορίας και της ανάθεσής της σε καθηγητές άλλων ειδικοτήτων πέρα από τους καθηγητές ειδικότητας ΠΕ 02. - Η Ιστορία ως σχολικό μάθημα ειδικά στα Γυμνάσια και στις πρώτες τάξεις του Λυκείου, διδάσκεται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από τους καθηγητές Ξένων Γλωσσών και τους Θεολόγους. - Η διδακτική της Ιστορίας έχει ειδικές απαιτήσεις και δεν είναι απλά ένα μάθημα που περιορίζεται στην διδασκαλία του σχολικού εγχειριδίου. Απαιτεί πολλές ειδικές γνώσεις που δυστυχώς δεν καλύπτονται απόλυτα ούτε από συναδέλφους του ΠΕ 2 που δεν έχουν αποφοιτήσει από τα τμήματα Ιστορίας των ΑΕΙ. Το αποτέλεσμα είναι και η ιστορική γνώση να είναι ανεπαρκής για τους μαθητές και το ίδιο το μάθημα να αποτελεί πρόβλημα για διδάσκοντες και διδασκόμενους. Η αποσπασματική διδασκαλία και η αδυναμία κάλυψης της διδακτέας ύλης όπως και η αρνητική γνώμη που διαμορφώνεται στους μαθητές για την Ιστορία είναι δεδομένα που διαμορφώθηκαν εδώ και πολύ καιρό και τείνουν πλέον να διαμορφώσουν μια πραγματικότητα που ξεπερνά τα όρια του απλού λάθους, είναι ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι που οδηγεί στην ημιμάθεια, την έξαρση φαινομένων εθνικισμού και την απαξίωση της ιστορικής κληρονομιάς. Επειδή το ζήτημα πλέον έχει φτάσει σε κρίσιμο σημείο και ξεπερνά τα όρια της απλής συναδελφικής αλληλεγγύης, ή της παραχώρησης κάποιων διευκολύνσεων στο βαθμό της διατήρησης συναδέλφων με μειωμένο ωράριο στην ίδια σχολική μονάδα, πιστεύουμε ότι πρέπει να αντιμετωπισθεί στην πραγματική του βάση και διάσταση.
Από τη μια μεριά το θέμα είναι καθαρά επιστημονικό και όπως προαναφέρθηκε η διδακτική της Ιστορίας έχει ειδικές απαιτήσεις που δεν καλύπτονται από τις φιλότιμες προσπάθειες των συναδέλφων. Από την άλλη μεριά η πρακτική της ανάθεσης διδακτικών ωρών που ανήκουν στα φιλολογικά μαθήματα ως δεύτερη ανάθεση σε άλλες ειδικότητες, έχει ως συνέπεια την πλασματική μείωση των θέσεων που πρέπει να καλυφθούν από τους συναδέλφους ειδικότητας ΠΕ 2. Το σύνολο των διδακτικών ωρών που ανήκουν στο μάθημα της ιστορίας και κατανέμονται για συμπλήρωση ωραρίου σε άλλες ειδικότητες θα επαρκούσε για την πρόσληψη αρκετών συναδέλφων τόσο σε μόνιμες οργανικές θέσεις αλλά και ως αναπληρωτών μια και τα κενά που εμφανίζονται μπορούν να χαρακτηριστούν ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες λειτουργίας της κάθε σχολικής μονάδας άλλοτε ως οργανικά ή λειτουργικά.
Για τους παραπάνω λόγους και για την αναγκαία αναδιοργάνωση των ιστορικών σπουδών και την διδασκαλία τους στο σχολείο θεωρούμε απαραίτητη την παρέμβαση τόσο των επιστημονικών ενώσεων και των τομέων Ιστορίας των ΑΕΙ της χώρας, όσο και την εφαρμογή των προτάσεων που διαμορφώθηκαν στο τελευταίο εκπαιδευτικό συνέδριο (8ο εκπαιδευτικό συνέδριο ΟΛΜΕ – Χανιά 2008) του συνδικαλιστικού μας οργάνου.
Για τους λόγους αυτούς καλούμε τους συναδέλφους που ανήκουν στην ειδικότητα ΠΕ 2 και έχουν αποφοιτήσει από τα τμήματα Ιστορίας και Αρχαιολογίας των ΑΕΙ να έρθουν σε επικοινωνία μαζί μας για να συζητήσουμε τους τρόπους παρέμβασης και να αναζητήσουμε την προσφορότερη λύση που θα κατοχυρώσει το επιστημονικό μας πεδίο και την επιστημονική αλλά και επαγγελματική μας λειτουργία.
Προτείνουμε σε πρώτο βαθμό την διαμόρφωση ενός συλλόγου – φορέα επιστημονικής και επαγγελματικής παρέμβασης και σε δεύτερο βαθμό την διαμόρφωση ενός οργάνου που θα υποστηρίζει και θα διεκδικεί τα επαγγελματικά και επιστημονικά μας δικαιώματα.
Παρέμβαση Ιστορικών. Συντάκτης Μανόλης Ορφανουδάκης
Τον τελευταίο καιρό επανέρχεται με ιδιαίτερη οξύτητα το ζήτημα της διδασκαλίας του μαθήματος της Ιστορίας και της ανάθεσής της σε καθηγητές άλλων ειδικοτήτων πέρα από τους καθηγητές ειδικότητας ΠΕ 02. - Η Ιστορία ως σχολικό μάθημα ειδικά στα Γυμνάσια και στις πρώτες τάξεις του Λυκείου, διδάσκεται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από τους καθηγητές Ξένων Γλωσσών και τους Θεολόγους. - Η διδακτική της Ιστορίας έχει ειδικές απαιτήσεις και δεν είναι απλά ένα μάθημα που περιορίζεται στην διδασκαλία του σχολικού εγχειριδίου. Απαιτεί πολλές ειδικές γνώσεις που δυστυχώς δεν καλύπτονται απόλυτα ούτε από συναδέλφους του ΠΕ 2 που δεν έχουν αποφοιτήσει από τα τμήματα Ιστορίας των ΑΕΙ. Το αποτέλεσμα είναι και η ιστορική γνώση να είναι ανεπαρκής για τους μαθητές και το ίδιο το μάθημα να αποτελεί πρόβλημα για διδάσκοντες και διδασκόμενους. Η αποσπασματική διδασκαλία και η αδυναμία κάλυψης της διδακτέας ύλης όπως και η αρνητική γνώμη που διαμορφώνεται στους μαθητές για την Ιστορία είναι δεδομένα που διαμορφώθηκαν εδώ και πολύ καιρό και τείνουν πλέον να διαμορφώσουν μια πραγματικότητα που ξεπερνά τα όρια του απλού λάθους, είναι ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι που οδηγεί στην ημιμάθεια, την έξαρση φαινομένων εθνικισμού και την απαξίωση της ιστορικής κληρονομιάς. Επειδή το ζήτημα πλέον έχει φτάσει σε κρίσιμο σημείο και ξεπερνά τα όρια της απλής συναδελφικής αλληλεγγύης, ή της παραχώρησης κάποιων διευκολύνσεων στο βαθμό της διατήρησης συναδέλφων με μειωμένο ωράριο στην ίδια σχολική μονάδα, πιστεύουμε ότι πρέπει να αντιμετωπισθεί στην πραγματική του βάση και διάσταση.
Από τη μια μεριά το θέμα είναι καθαρά επιστημονικό και όπως προαναφέρθηκε η διδακτική της Ιστορίας έχει ειδικές απαιτήσεις που δεν καλύπτονται από τις φιλότιμες προσπάθειες των συναδέλφων. Από την άλλη μεριά η πρακτική της ανάθεσης διδακτικών ωρών που ανήκουν στα φιλολογικά μαθήματα ως δεύτερη ανάθεση σε άλλες ειδικότητες, έχει ως συνέπεια την πλασματική μείωση των θέσεων που πρέπει να καλυφθούν από τους συναδέλφους ειδικότητας ΠΕ 2. Το σύνολο των διδακτικών ωρών που ανήκουν στο μάθημα της ιστορίας και κατανέμονται για συμπλήρωση ωραρίου σε άλλες ειδικότητες θα επαρκούσε για την πρόσληψη αρκετών συναδέλφων τόσο σε μόνιμες οργανικές θέσεις αλλά και ως αναπληρωτών μια και τα κενά που εμφανίζονται μπορούν να χαρακτηριστούν ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες λειτουργίας της κάθε σχολικής μονάδας άλλοτε ως οργανικά ή λειτουργικά.
Για τους παραπάνω λόγους και για την αναγκαία αναδιοργάνωση των ιστορικών σπουδών και την διδασκαλία τους στο σχολείο θεωρούμε απαραίτητη την παρέμβαση τόσο των επιστημονικών ενώσεων και των τομέων Ιστορίας των ΑΕΙ της χώρας, όσο και την εφαρμογή των προτάσεων που διαμορφώθηκαν στο τελευταίο εκπαιδευτικό συνέδριο (8ο εκπαιδευτικό συνέδριο ΟΛΜΕ – Χανιά 2008) του συνδικαλιστικού μας οργάνου.
Για τους λόγους αυτούς καλούμε τους συναδέλφους που ανήκουν στην ειδικότητα ΠΕ 2 και έχουν αποφοιτήσει από τα τμήματα Ιστορίας και Αρχαιολογίας των ΑΕΙ να έρθουν σε επικοινωνία μαζί μας για να συζητήσουμε τους τρόπους παρέμβασης και να αναζητήσουμε την προσφορότερη λύση που θα κατοχυρώσει το επιστημονικό μας πεδίο και την επιστημονική αλλά και επαγγελματική μας λειτουργία.
Προτείνουμε σε πρώτο βαθμό την διαμόρφωση ενός συλλόγου – φορέα επιστημονικής και επαγγελματικής παρέμβασης και σε δεύτερο βαθμό την διαμόρφωση ενός οργάνου που θα υποστηρίζει και θα διεκδικεί τα επαγγελματικά και επιστημονικά μας δικαιώματα.
Παρέμβαση Ιστορικών. Συντάκτης Μανόλης Ορφανουδάκης
Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2008
ΤΟ ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.
Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν αισθάνομαι ικανοποιημένος με το χώρο και τις συνθήκες εργασίας μου. Φαντάζομαι ότι το θέμα έχει απασχολήσει την πλειονότητα των εκπαιδευτικών. Εργαζόμενος ως αναπληρωτής για πάρα πολλά χρόνια είχα την τύχη να φιλοξενηθώ σε πολλά διαφορετικά σχολεία. Γνώρισα πολλούς συλλόγους και συνάντησα πολλούς αξιόλογους συναδέλφους. Σήμερα, ως συνδικαλιστικό στέλεχος, εξακολουθώ να επισκέπτομαι κάθε χρόνο αρκετά σχολεία. Έτσι έχω μια, θα μπορούσα να πω ολοκληρωμένη, εικόνα του τρόπου και των συνθηκών λειτουργίας των περισσοτέρων σχολικών μονάδων. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες εργαζόμαστε και το περιβάλλον των σχολείων μας απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν ιδανικά. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα σχολεία μας είναι απαρχαιωμένα, ότι καλύπτουν υποτυπωδώς τις ανάγκες της σύγχρονης εκπαίδευσης, ότι γενικότερα ο χώρος και οι συνθήκες λειτουργίας δεν αρμόζουν στο ρόλο και τη θέση που καλούμαστε να υπηρετήσουμε. Από την άλλη μεριά θα μπορούσαμε να τα παραβλέψουμε όλα αυτά αν οι συνθήκες λειτουργίας και η δομή των σχολείων μας ικανοποιούσε τις ανάγκες των μαθητών μας. Φυσικά ούτε αυτό συμβαίνει.
Αναρωτήθηκα λοιπόν πως θα ήθελα να είναι το σχολείο που θα κάλυπτε τις ανάγκες μου επαγγελματικά και θα πληρούσε τις προϋποθέσεις μιας σύγχρονης εκπαιδευτικής διαδικασίας. Αυτές τις σκέψεις θα ήθελα να θέσω στο σχολιασμό σας.
Το πρώτο θέμα που με απασχόλησε είναι ο χώρος της σχολικής μονάδας. Η εικόνα που έχουν τα σχολεία μας είναι μάλλον ξεπερασμένη αισθητικά και λειτουργικά. Τα ψηλά κάγκελα και οι σιδερένιες μπάρες στα παράθυρα παραπέμπουν σε ένα χώρο απομονωμένο από το περιβάλλον. Αν θέλουμε να λειτουργούμε σε ένα σχολείο ανοιχτό προς την κοινωνία, ένα σχολείο που να αποτελεί κέντρο πολιτιστικής δράσης δεν μπορεί πλέον ο χώρος του σχολείου να είναι απομονωμένος. Ο χώρος του σχολείου ήταν παραδοσιακά το κέντρο της νεανικής δραστηριότητας, στις γειτονιές στις μικρές πόλεις αλλά και στα χωριά ο χώρος της αυλής του σχολείου ήταν χώρος παιχνιδιού ήταν χώρος δράσης, γιατί να μην είναι και τώρα. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Πιστεύω ότι το πρώτο βήμα είναι η ολοήμερη λειτουργία της σχολικής μονάδας. Σε ένα σχολείο που λειτουργεί όλη μέρα ο νέος μπορεί να βρει ενδιαφέροντα που θα του γεμίσουν όχι μόνο το ωράριο της σχολικής δραστηριότητας αλλά και τις ώρες τις ξεκούρασης, του παιχνιδιού αλλά και της ένταξής του στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.
Στην ίδια λογική πρέπει να ενταχθεί και η δημιουργία και διαμόρφωση περιφερειακών χώρων που θα φιλοξενήσουν άλλες δραστηριότητες. Μια τέτοια δράση θα μπορούσε να είναι η διαμόρφωση και λειτουργία ενός διαδικτυακού σταθμού. Παράλληλα σε ένα σχολείο πρέπει να υπάρχουν όλες εκείνες οι υποδομές που θα επιτρέπουν την διαρκή λειτουργία του σε ολοήμερη βάση. Από την άλλη μεριά η βασική λειτουργία του σχολείου πρέπει να αναβαθμιστεί με μια σειρά από παρεμβάσεις. Η σχολική βιβλιοθήκη και τα εργαστήρια είναι απαραίτητα σε όλες τις σχολικές μονάδες αν θέλουμε να μιλάμε για εκπαίδευση ποιότητας και ουσίας, ενώ απαραίτητη πρέπει να θεωρείται και η λειτουργία ενός σταθμού παροχής πρώτων βοηθειών και ψυχολογικής υποστήριξης. Φυσικά αν θέλουμε ένα ολοήμερο σχολείο λειτουργικό θα πρέπει σε αυτό να υπάρχουν χώροι για εστίαση και ένα γυμναστήριο. Σε αυτό το πλαίσιο η παρεχόμενη εκπαιδευτική δραστηριότητα μπορεί να πάρει πραγματικά άλλες διαστάσεις.
Επειδή όμως εκπαίδευση δεν είναι μόνο η παροχή υλικοτεχνικών υποδομών είναι απαραίτητη η εκπαίδευση και αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού. Οι εκπαιδευτικοί εδώ και πολλά χρόνια ζητούν την αναβάθμιση του ρόλου τους και την επιμόρφωσή τους στη χρήση νέων τεχνολογιών αλλά και την διαμόρφωση νέων δεδομένων στο χώρο και την διαδικασία της εκπαίδευσης. Είναι απαραίτητη η αναμόρφωση τόσο της διδακτικής πρακτικής όσο και η αναδιοργάνωση των παρεχόμενων γνώσεων. Φυσικά η διαδικασία αυτή της αναμόρφωσης δεν είναι ούτε φθηνή ούτε εύκολο να διαμορφωθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα αλλά νομίζω ότι είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητη αν θέλουμε να κερδίσουμε το στοίχημα και να διαμορφώσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα επιτρέψουν στη χώρα μας να διεκδικήσει τη θέση που της αρμόζει. Η Ελλάδα έχει μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά και είναι άδικο να καταδικάζουμε τις επόμενες γενιές στην άγνοια και την αμάθεια.
Αναρωτήθηκα λοιπόν πως θα ήθελα να είναι το σχολείο που θα κάλυπτε τις ανάγκες μου επαγγελματικά και θα πληρούσε τις προϋποθέσεις μιας σύγχρονης εκπαιδευτικής διαδικασίας. Αυτές τις σκέψεις θα ήθελα να θέσω στο σχολιασμό σας.
Το πρώτο θέμα που με απασχόλησε είναι ο χώρος της σχολικής μονάδας. Η εικόνα που έχουν τα σχολεία μας είναι μάλλον ξεπερασμένη αισθητικά και λειτουργικά. Τα ψηλά κάγκελα και οι σιδερένιες μπάρες στα παράθυρα παραπέμπουν σε ένα χώρο απομονωμένο από το περιβάλλον. Αν θέλουμε να λειτουργούμε σε ένα σχολείο ανοιχτό προς την κοινωνία, ένα σχολείο που να αποτελεί κέντρο πολιτιστικής δράσης δεν μπορεί πλέον ο χώρος του σχολείου να είναι απομονωμένος. Ο χώρος του σχολείου ήταν παραδοσιακά το κέντρο της νεανικής δραστηριότητας, στις γειτονιές στις μικρές πόλεις αλλά και στα χωριά ο χώρος της αυλής του σχολείου ήταν χώρος παιχνιδιού ήταν χώρος δράσης, γιατί να μην είναι και τώρα. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Πιστεύω ότι το πρώτο βήμα είναι η ολοήμερη λειτουργία της σχολικής μονάδας. Σε ένα σχολείο που λειτουργεί όλη μέρα ο νέος μπορεί να βρει ενδιαφέροντα που θα του γεμίσουν όχι μόνο το ωράριο της σχολικής δραστηριότητας αλλά και τις ώρες τις ξεκούρασης, του παιχνιδιού αλλά και της ένταξής του στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.
Στην ίδια λογική πρέπει να ενταχθεί και η δημιουργία και διαμόρφωση περιφερειακών χώρων που θα φιλοξενήσουν άλλες δραστηριότητες. Μια τέτοια δράση θα μπορούσε να είναι η διαμόρφωση και λειτουργία ενός διαδικτυακού σταθμού. Παράλληλα σε ένα σχολείο πρέπει να υπάρχουν όλες εκείνες οι υποδομές που θα επιτρέπουν την διαρκή λειτουργία του σε ολοήμερη βάση. Από την άλλη μεριά η βασική λειτουργία του σχολείου πρέπει να αναβαθμιστεί με μια σειρά από παρεμβάσεις. Η σχολική βιβλιοθήκη και τα εργαστήρια είναι απαραίτητα σε όλες τις σχολικές μονάδες αν θέλουμε να μιλάμε για εκπαίδευση ποιότητας και ουσίας, ενώ απαραίτητη πρέπει να θεωρείται και η λειτουργία ενός σταθμού παροχής πρώτων βοηθειών και ψυχολογικής υποστήριξης. Φυσικά αν θέλουμε ένα ολοήμερο σχολείο λειτουργικό θα πρέπει σε αυτό να υπάρχουν χώροι για εστίαση και ένα γυμναστήριο. Σε αυτό το πλαίσιο η παρεχόμενη εκπαιδευτική δραστηριότητα μπορεί να πάρει πραγματικά άλλες διαστάσεις.
Επειδή όμως εκπαίδευση δεν είναι μόνο η παροχή υλικοτεχνικών υποδομών είναι απαραίτητη η εκπαίδευση και αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού. Οι εκπαιδευτικοί εδώ και πολλά χρόνια ζητούν την αναβάθμιση του ρόλου τους και την επιμόρφωσή τους στη χρήση νέων τεχνολογιών αλλά και την διαμόρφωση νέων δεδομένων στο χώρο και την διαδικασία της εκπαίδευσης. Είναι απαραίτητη η αναμόρφωση τόσο της διδακτικής πρακτικής όσο και η αναδιοργάνωση των παρεχόμενων γνώσεων. Φυσικά η διαδικασία αυτή της αναμόρφωσης δεν είναι ούτε φθηνή ούτε εύκολο να διαμορφωθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα αλλά νομίζω ότι είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητη αν θέλουμε να κερδίσουμε το στοίχημα και να διαμορφώσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα επιτρέψουν στη χώρα μας να διεκδικήσει τη θέση που της αρμόζει. Η Ελλάδα έχει μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά και είναι άδικο να καταδικάζουμε τις επόμενες γενιές στην άγνοια και την αμάθεια.
Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2008
ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ
Καλώς ήρθατε στο ιστολόγιο "Φιλολογικός Σταθμός".
Ο χώρος αυτός θέλουμε να αποτελέσει ένα μόνιμο και γόνιμο βήμα διαλόγου.
Οι προβληματισμοί και οι αναζητήσεις μας μπορούν να μας κάνουν καλύτερους και αποδοτικότερους.
Ο χώρος αυτός θέλουμε να αποτελέσει ένα μόνιμο και γόνιμο βήμα διαλόγου.
Οι προβληματισμοί και οι αναζητήσεις μας μπορούν να μας κάνουν καλύτερους και αποδοτικότερους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
