Κρίση;

Κρίση; ποια κρίση;
Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο έτσι κι εγώ παρακολουθώ όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Δεν σας κρύβω ότι συχνά διασκεδάζω αφάνταστα με όσα ακούω και όσα οι βαθυστόχαστοι αναλυτές των τηλεοπτικών παραθύρων αναλύουν με κάθε σοβαρότητα αναιρώντας ο ένας τον άλλο κι όλοι μαζί τον εαυτό τους. Εκείνο που πραγματικά με διασκεδάζει αφάνταστα είναι όταν αναγκάζονται μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να μεταστρέψουν την άποψή τους για να ταιριάζει στις εκάστοτε εξελίξεις. Αν δεν επηρέαζαν με τις απόψεις τους αυτές τον κόσμο θα ήταν πραγματικά πολύ διασκεδαστικά τα δελτία των ειδήσεων και θα μπορούσαν πραγματικά να αποτελούν μια όαση γέλιου και διασκέδασης.Είναι πραγματικά πολύ αστείο να παρακολουθείς την αγωνία των τηλεοπτικών αστέρων να προκαλέσουν φοβικές εικόνες και να διαμορφώσουν στον καλοκάγαθο νοικοκύρη την αίσθηση ότι ο κόσμος μας είναι στα πρόθυρα της εκάστοτε καταστροφής. Η προσπάθειά τους ξεπερνά τα όρια του γελοίου όταν για να τεκμηριώσουν τις απίστευτες ανοησίες τους καλούν τους κατεξοχήν άσχετους με το θέμα σχολιαστές και ζητούν από εκείνους να συμφωνήσουν με τις κατά καιρούς απόψεις τους. Φυσικά αν τύχει ποτέ να εκφραστεί και κάποια λογική και μη αναμενόμενη άποψη προσπαθούν να την θάψουν ανάμεσα σε άναρθρες κραυγές και την φοβερή τους φράση : «Λυπάμαι αλλά δεν έχουμε άλλο χρόνο… θα επανέρθουμε στο ζήτημα μια άλλη φορά…».Δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο, δεν μου αρέσει και σε καμιά περίπτωση δεν θεωρώ ότι η δική μου κρίση διαφέρει από εκείνη που διαθέτει ο μέσος άνθρωπος (όχι εκείνος της γνωστής τηλεοπτικής διαφήμισης). Απλά έχω φτάσει στο σημείο εκείνο που ο καθένας από εμάς λέει «αρκετά, ως εδώ ήταν, δεν πάει άλλο».Ναι δεν πάει άλλο. Πρέπει να σηκωθούμε πια από καρέκλες, πολυθρόνες και καναπέδες. (όπως λέει κι ο καλός μας εκδότης). Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν πια πολλοί άνθρωποι ικανοί να παίξουν για πολύ καιρό ακόμα το ρόλο του αδιάφορου, του ανθρώπου που νοιάζεται μόνο για την δουλίτσα του, το σπιτάκι του, την ησυχία του. Εκείνου που παρακολουθεί τα γεγονότα και λέει τρομαγμένος – απογοητευμένος : «Για δες τι γίνεται…» και μετά παίρνει την φρατζόλα του σαν τον ανθρωπάκο του γνωστού διηγήματος και προχωράει τοίχο, τοίχο εξαφανίζοντας την ύπαρξή του μέσα στις σκιές.Δεν πάει άλλο. Εδώ και χρόνια μας λένε να κάνουμε υπομονή, να περιμένουμε να βγούμε από την κρίση, να δούμε το φώς στην άκρη του τούνελ, να καρτερούμε καλύτερες μέρες. Από τη δεκαετία του 70 ακούω την λέξη υπομονή. Και υπομένω, για να βγούμε από την πετρελαϊκή κρίση, για να πλησιάσει η Ελληνική οικονομία τα δεδομένα της τότε ΕΟΚ, για να καλύψουμε τη ζημιά που προκάλεσε η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, για να μπούμε στην ΟΝΕ, για να κάνουμε του Ολυμπιακούς αγώνες, για να καλύψουμε τις απώλειες από την κρίση του Χρηματιστηρίου, για να καλύψουμε τα τοξικά ομόλογα και τώρα πια για να καλύψουμε τις απώλειες των Χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Νομίζω ότι μεταλλάσσομαι κοιτάζω τον καθρέφτη και βλέπω σ’ αυτόν τον γάιδαρο του Χότζα που σχεδόν έμαθε πια να ζει χωρίς φαγητό.Δεν πάει άλλο. Δεν μπορώ να ακούω άλλο τους τηλεοπτικούς αστέρες των παραθύρων να λένε ότι η κρίση οφείλεται στην κακή διαχείριση του δημόσιου πλούτου. Δεν τους αντέχω πια να γελούν, ή να ψευτοκλαίνε, ανάλογα με την περίσταση, δίνοντας συμβουλές για την έξοδο από την κρίση με την ίδια ευκολία που καθοδηγούσαν πυροσβέστες, σωστικά συνεργεία, αστυνομικούς, δασκάλους και χιλιάδες άλλους ειδικούς στο πως θα κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους. Δεν μπορώ πια να ακούω αυτούς που εισήγαν τα χρηματιστηριακά δελτία στην καθημερινή ενημέρωση να λένε ότι για την χρηματιστηριακή κρίση φταίνε όλοι οι άλλοι, εκτός από εκείνους που τη δημιούργησαν και κέρδισαν δισεκατομμύρια. Δεν μπορώ πια να ακούω ότι οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν, καταγράφουν τις απόψεις των ψηφοφόρων, όταν οι ίδιοι με την ανάλυση τους κατευθύνουν την επόμενη δημοσκόπηση. Δεν μπορώ πια να τους ακούω να κόπτονται για την ανεργία, την ανοργανωσιά του δημοσίου, όταν οι ίδιοι έχουν κάνει τα πάντα για να διαλύσουν οτιδήποτε θα μπορούσε να βελτιώσει την καθημερινότητα του πολίτη. Δεν μπορώ να αντέξω άλλες συμβουλές από τους ανειδίκευτους ειδικούς.Έτσι λοιπόν τώρα μετά από ένα χρόνο που πέρασε με καθημερινά δελτία με επιτηδευμένες κρίσεις πανικού για την άνοδο των τιμών του πετρελαίου, την πίεση για αύξηση των τιμών στα προϊόντα, την επιτηδευμένη εξίσωση δολαρίου Ευρώ στη διάρκεια της κρίσης, ακούω για την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος στην Αμερική, για την οικονομική κρίση των Ευρωπαϊκών οικονομιών και αναρωτιέμαι. Τόσα κέρδη που προέκυψαν από τις διαρκείς αυξήσεις, τόσα χρήματα που απαιτήθηκαν από τους απλούς πολίτες σε όλο τον κόσμο για να διατηρήσουν σε μια φυσική ισορροπία τις τιμές που κατέληξαν; Εξαϋλώθηκαν; Επενδύθηκαν σε κάποιες άλλες αγορές; Βρίσκονται σε κάποιες θυρίδες σε τράπεζες της Ελβετίας ή των νησιών Κέιμαν; Αναρωτιέμαι ποιος μάζεψε τα λεφτά από την αγορά; Απορώ τι θα τα κάνουν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια που μάζεψαν από τις τσέπες μας;Ακούω λοιπόν για την νέα κρίση και δεν αντέχω παρά να χαμογελώ με τον νέο φόβο μας. Παρατηρώ την αγωνία που επιτηδευμένα βγάζουν στα τηλεπαράθυρα οι παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων και πικροχαμογελώ. Κρίση; Ποια κρίση; (Ha this …. Last year έλεγε πονηρά μια διαφήμιση πριν από κάποια χρόνια…). Τριάντα τόσα χρόνια ακούω την περίφημη αυτή λέξη. Τριάντα τόσα χρόνια ακούω για κρίση και ξέρω ότι εγώ θα την πληρώσω και πάλι… Αν τώρα για μια φορά πληρώσουν και ορισμένοι άλλοι δεν με πειράζει…Μανόλης Ορφανουδάκης